Op zondag 9 juni heb ik de Maerlant Poëzieprijs gewonnen! Hierbij een verslagje.

Als ik mijn auto het terrein opdraai, zie ik al een bekende. Het zien van de organisatoren van de Maerlant Poëzieprijs roept goede herinneringen bij me op. Zes jaar geleden deed ik voor het eerst mee aan deze driejaarlijkse prijs en zat ik tot mijn verrassing bij de top drie. De vorige keer, drie jaar terug, was mijn inzending weer genomineerd en heb ik gezellig zitten babbelen met een man van mijn leeftijd die uiteindelijk de winnaar (gedeelde eerste plaats) bleek te zijn. Toen kwam ik ook in contact met mensen die nu mijn collega-Dichtersgildeleden zijn.

Net als die voorgaande keren is de sfeer gemoedelijk bij dit gezelschap van dichters, poëzieliefhebbers en beeldend kunstenaars. Ik luister naar de voordrachten, wandel in de pauze langs de spandoeken waarop de genomineerde gedichten zijn gedrukt, maak een praatje en vermaak me uitstekend. Een middagje lusiteren naar gedichten en muziek, wat wil je nog meer?

Als een van de laatsten draag ik mijn gedicht voor en daarna leest de juryvoorzitter het juryrapport voor. Ik ga wat onderuit zitten, mijn kleine optreden zit erop en ik ben tevreden met mijn plekje in de top 20. Dat is heel wat als je bedenkt dat er maar liefst 355 inzendingen waren. En dat terwijl ik zo had zitten zwoegen en mijn gedicht uiteindelijk had ingestuurd onder het mom van ‘dan heb ik in ieder geval meegedaan’.

Maar dan wordt tot mijn verrassing mijn naam als laatste van de drie prijswinnaars genoemd. Ik zit bij de top drie, wat gaaf! Van pure opwinding vergeet ik te luisteren naar de eerste regels van het juryrapport over mijn gedicht. Tot slot maakt de voorzitter bijna achteloos bekend dat mijn gedicht op nummer één is geëindigd: ‘Na rijp beraad bleek dit vers onze favoriet te zijn.’

Het landt nog niet bij mij. Ben ik nu de winnaar? Mensen kijken naar me en ik ga maar staan, maar ben compleet overdonderd. Van de wethouder van Noord-Beveland krijg ik een prachtig boeket in ontvangst, een grote envelop met een blauwe strik met daarin mijn gedicht op A3-formaat en een envelop met het opschrift ‘Maerlant 500 euro’. Even stilstaan en naar de fotograaf kijken. Wil ik misschien nog iets zeggen? Ik weet niets te bedenken, maar ga toch maar achter de microfoon staan, want een winnaar die niets zegt, is niet leuk voor het publiek. Ik kondig aan dat ik het geld ga gebruiken voor het publiceren van een dichtbundel. Dat wil ik al heel lang en het lijkt me raar als het geld verdwijnt in de supermarkt. Dat ik nog geen concreet idee voor een bundel heb, zeg ik er maar niet bij.

Vervolgens krijg ik het eerste exemplaar van de dichtbundel Roer overhandigd en mag ik samen met een van de organisatoren de rest van de bundels onthullen. Langzaam – voor de foto – trekken we een kleed weg. Voor ik het weet, is de ceremonie voorbij en word ik van alle kanten gefeliciteerd. Ja, ik geloof dat het echt gebeurd is, ik heb de Maerlant Poëzieprijs gekregen!